Muzeum Etnograficzne im. Seweryna Udzieli w Krakowie

Ciekawe muzeum, warte odwiedzenia, można wejść do wnętrza starej izby, zobaczyć stroje ludowe z różnych regionów czy dzieła sztuki ludowej. Szczególnie podobały mi się krótkie anegdotki/opowieści ludzi z tamtych lat na ścianach. To bardzo wymowne, że po tylu latach, wreszcie daje się głos także tym "najmniejszym".

Ważne miejsce na mapie Krakowa. Plany założenia Muzeum Etnograficznego narodziły się w 1902 r. i związane były z wystawą o sztuce ludowej ze zbiorów Seweryna Udzieli, którą zorganizowało Towarzystwo Polskiej Sztuki Stosowanej. Muzeum Narodowe w 1904 r. utworzyło dział etnograficzny oraz otwarta została stała ekspozycja etnograficzna w Sukiennicach. Znajdowały się tam zbiory między innymi Seweryna Udzieli, Stanisława Witkiewicza, Tadeusza Estreichera. W 1910 r. powstało Towarzystwo Muzeum Etnograficznego, które przejęło zbiory od Muzeum Narodowego. W 1911 r. powstała oddzielna placówka przy ulicy Studenckiej, której dyrektorem został Seweryn Udziela. W rok później zbiory eksportowano na Wawel. Po II wojnie światowej siedziba Muzeum Etnograficznego zmieniła miejsce na plac Wolnica 1, a po jakimś czasie również na ulicę Krakowską 46. Główny gmach stanowi Ratusz Kazimierski. Zbiory liczą ponad 80 tysięcy zabytków i związane są z polską kulturą (folklor, sztuka, życie codzienne...) jak i z innymi kulturami Europy i Świata. Doskonała lokalizacja.. Warto być,i nie tylko dla pasjonatów, również dla ludzi ciekawych dziejów narodów i ich spolecznosci

Miejsce z żenująco chamską obsługą. Minionej niedzieli rano doświadczyłem bardzo przykrej rzeczy. Chodziłem po Krakowie z dwójką gości zagranicznych. postanowiliśmy pójść do Muzeum Etnograficznego im Udzieli w Krakowie, miejsca wartego pokazania gościom z zagranicy. Niestety na wejściu spotkaliśmy się z niewiarygodnym chamstwem. Chcieliśmy wejść do ubikacji zanim kupimy bilety. Niestety pan pilnujący wejścia do muzeum, się nawet przedstawił w imieniu i nazwiska z dumą że wykonuje regulamin, odmówi nam wejścia do ubikacji żądając kupienia biletu. Tłumaczyłem, że zaraz kupimy bilety, ale bardzo nam się chce sikać, niestety zaśmiał się i powiedział, że to niemożliwe żebyśmy weszli. Na dodatek jedna z tych osób nie chciała wchodzić do muzeum. więc jak powiedziałem że ta osoba nie kupi biletu, to ten pan dalej nie chciał jej wpuścić patrząc na kobietę trzymającą się za krocze bo potrzebuje ubikacji. Czy taką Polskę chcemy pokazywać zagranicznym gościom? Próbowałem jakoś ubłagać tego pana i powiedziałem że kiedyś współpracowałem z muzeum, że jestem profesorem zajmujący się etnografią a mój gość jest także profesorem i gościem mojego uniwersytetu. Niestety pan się zaśmiał i powiedział, że go to nic nie obchodzi. To nie o to chodzi że tylko osoby z tytułami naukowymi mają prawo do ubikacji, po prostu szukałem już wszelkich sposobów. Jak żyję 53 lata nie widziałem takiej sytuacji. bez przerwy chodzę do ubikacji w urzędach na przykład i nikt nie pyta mnie czy jestem petentem, przy świątyniach i nikt nie sprawdza czy jesteś wyznawcą tej religii. bardzo mało toalet publicznych i żałosne jest że takie sytuacje zdarzają się w muzeach.

Muzeum ciekawe!!! Bylam z trzylatka bardzo zadowolona!!!! Muzeum jest bardzo duze, sa chyba z 3 pietra, jest tez bardzo roznorodne, sa kaciki gdzie dziecko moze sie pobawic a rodzic odpoczac!! Mozna dokupic za pare zloty gry edukacyjne obrazkowe gdzie dziecko odszukuje w muzeum eksponatow. Ogolnie plecam bardzo ciekawe!!! Warto!!!

Jeżeli chcecię poznać nasze dziedzictwo to zapraszam do muzeum etnograficznego w Krakowie

Muzeum jest całkiem dobrze wyposażone, eksponaty są interesujące. Jednak dla dzieci może być nieco nudne, ponieważ większości eksponatów nie można dotykać. Być może z przewodnikiem wrażenia byłyby znacznie lepsze. Przeszliśmy całe muzeum w 15 minut i poczuliśmy lekkie rozczarowanie monotonią.

Wspaniałe muzeum, zdecydowanie warte odwiedzenia. Trzy poziomy wystawiennicze. Na parterze zrekonstruowane wnętrza chat, szkoły, folusza itp. Pierwsze piętro - stroje ludowe, narzędzia, zwyczaje świąteczne itp. Drugie piętro - sztuka. Na zwiedzanie potrzeba ok. 2 godzin. Szczególnego podkreślenia wymaga fakt, że jakkolwiek wystawa nadaje się dla dzieci, to dla dorosłych będzie istotnym miejscem refleksji. Obok idyllicznych strojów ludowych - opis, jak dawniej życie większości ludzi było niewyobrażalnie ciężkie. Obok pięknych szopek - bardzo ważny komentarz, że postaci "żyda" i "cygana" w szopce wcale nie są takie niewinne. Bardzo miła i pomocna obsługa. Na pewno wrócę.

Muzeum warte odwiedzenia. Dość spora ekspozycja, w której możemy zajrzeć do wnętrza szkoły oraz góralskiej i krakowskiej chaty z XIX wieku, na piętrze podziwiać rozmaite sprzęty i narzędzia codziennego użytku związane z kowalstwem, tkactwem, rolnictwem czy łowiectwem. Są też sale poświęcenie zwyczajom wielkanocnym i bożonarodzeniowym, możemy podziwiać piękne szopki krakowskie. Na najwyższym piętrze wystawa rzeźb i obrazów, też bardzo ciekawa. Polecamy.